Zelfs was ik lange tijd nogal sceptisch over het medium dat vooral bekend stond om zijn mededelingen wat mensen die avond gegeten hebben. Na ruim een jaar twitteren ben ik helemaal om. Omdat het stiekem toch wel een leuke manier is om contacten te onderhouden, maar vooral ook omdat het me als journalist geen windeieren heeft gelegd. De artikelen in de krant die met een twitterbericht zijn begonnen, zijn inmiddels niet meer op de vingers van twee handen te tellen. En dan heb ik het alleen nog maar over mijn eigen verhalen. Twitter levert een relatief eenvoudig te bereiken en weinig tijdrovende uitbreiding van je netwerk op.
Een goed voorbeeld vind ik het verhaal dat ik afgelopen winter geschreven heb over de sneeuwoverlast. Al twitterend las ik dat Alfred Kempe, Rooienaar en directeur van het Elde College in Schijndel, al meer dan een etmaal vast zat op Schiphol. Vanaf dat moment ben ik zijn tweets wat beter in de gaten gaan houden. Toen hij weer anderhalve dag later twitterde dat hij op weg naar Madagascar nog steeds niet verder dan Parijs was geraakt, heb ik hem opgebeld. Uiteindelijk was hij pas na vier dagen onderweg naar zijn plaats van bestemming; het perfecte verhaal om aan de hand van iemand uit de regio de verkeersellende te schetsen.
En zo zijn er dus nog veel meer voorbeelden van twitternieuws. Soms slechts een berichtje, soms juist een langer verhaal. Vanuit die eigen ervaring wil ik in mijn vakreflectieproduct belichten op welke manier je juist als regiojournalist van het medium kunt profiteren.
Benieuwd geworden naar mijn eigen tweets? Ik ben op twitter te vinden onder de naam @LvdSt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten